Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium Terug naar: » Recensie index 'Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium' - door Chomp Persoonlijk heb ik reikhalzend uitgekeken naar het nieuwste werk van The Red Hot Chili Peppers: 'Stadium Arcadium'. Met name het latere werk van dit viertal kon rekenen op waardering van ondergetekende, en ik was dan ook verheugd toen ik hoorde dat de nieuwe plaat een dubbelaar zou betreffen. Op de dag van de release ben ik dan ook direct de Sounds binnengehuppeld om deze 28 nummers, verspreid over twee schijfjes, aan te schaffen. Zo'n twee weken later kan ik zeggen: het valt me zeker niet tegen. Voordat 'Stadium Arcadium' uitkwam was er natuurlijk eerst die single, 'Dani California'. Ik zal eerlijk zijn: Chomp was in eerste instantie niet onder de indruk. Na een paar luisterbeurten begon het nummer echter wat te leven, en met name vanaf het laatste refrein krijgt 'Dani Calfornia' - gedragen door het slimme gitaarwerk van John Frusciante - veel meer diepgang. Neemt niet weg dat het een middelmatig nummer blijft. Met een fantastische climax, dat dan weer wel. 'Stadium Arcadium', en dan bedoel ik de eerste schijf die op nogal pretentieuze wijze 'Jupiter' genaamd is, begint met bovenstaande single. Leuke binnenkomer, maar gelukkig wordt deze track volledig ondergesneeuwd door opvolger 'Snow'. Schitterend nummer, de Peppers op z'n puurst. 'Jupiter' begint sowieso erg sterk. Na 'Dani California' en 'Snow' passeren namelijk het catchy 'Charlie' en het sfeervolle 'Stadium Arcadium' de revue. So far, so good. 'Hump De Bump' is naar mijn mening één van de zwakkere nummers, maar 'Jupiter' blijft makkelijk overeind met fantastische tracks als 'Slow Cheetah', 'Strip My Mind' en hoogtepunt 'Especially In Michigan'. Let verder op de geweldige opbouw van het nummer 'Wet Sand'. Ten slotte sluit de eerste CD af met 'Hey'; Jimi Hendrix zou trots op John Frusciante zijn geweest. Het tweede gedeelte van 'Stadium Arcadium', 'Mars', overtreft voor mij persoonlijk 'Jupiter'. Wederom opent de plaat ijzersterk. Met het knappe 'Desecration Smile', het pakkende 'Tell Me Baby' (tevens de tweede single) en het oprechte 'Hard To Concentrate' lijkt er veel moois in het verschiet te liggen. Helaas, met '21th Century', dat een beetje doet denken aan 'Parallel Universe' op 'Californication', zakt het een beetje in. De 'feel good'-song 'Make You Feel Better' is één van de beste tracks van de hele dubbelaar (én wat mij betreft een potentiële single) en 'Death of a Martian' is een zeer waardige afsluiter, met een magistrale lyriek. Goed, wat kunnen we concluderen? The Red Hot Chili Peppers hebben zich zo'n acht jaar terug, ten tijde van het fabelachtige 'Californication', opnieuw uitgevonden. De jolige kattenkwaad-funk van weleer is vervangen door pure, eerlijke muziek waar klaarblijkelijk veel werk in gestoken is. And I like it. Bijna een decennium na 'Californication' kunnen we echter wel concluderen dat The Peppers toch wel aan hun creatieve plafond zitten. Hoewel 'Stadium Arcadium' iets meer edge heeft dan zijn kalme voorganger 'By The Way', kan het niet meer vernieuwend genoemd worden. Wat resteert is een verzameling toegankelijke, goed in elkaar zittende nummers, gerealiseerd door ware artiesten die niet meer met een dosis heroïne, maar met hun hart spelen. De hoogtepunten op 'Stadium Arcadium' - en die zijn er zeer zeker - moeten dan ook gekoesterd worden. Immers, veel beter kunnen The Red Hot Chili Peppers niet meer. Extra's » Red Hot Chili Peppers website