The Mars Volta - Amputechture Terug naar: » Recensie index ‘The Mars Volta – Amputechture’ – door Chomp Tijd om een recensie te posten van de meest ontoegankelijke band op deze planeet. We hebben het hier over materie die bestemd is voor een klein publiek, dat zeer ruimdenkend ingesteld moet zijn om deze kakofonie aan te horen. Ik spreek natuurlijk over het hoogbegaafde en meest creatieve duo wat de muziekbranche ons momenteel te bieden heeft: The Mars Volta. Een uiterst genuanceerde mix tussen experimentele, progressieve rock met veel Latijnse invloeden. Ditmaal intensief geholpen door ontegenzeglijk briljant gitarist: John Frusciante. Het anderhalf uur durende tweede album ‘Frances The Mute’ genoot een verpletterend succes. Nog nooit eerder was zulk meesterlijk concept in een zestal nummers samengevat. Opvolger ‘Amputechture’ slaat een geheel nieuwe weg in, en dat vraagt vooral veel geduld. Het album telt acht aparte nummers die met elkaar in relatie staan; de hoofdstukopbouw is ditmaal losgelaten. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: aan ‘Amputechture’ zullen luisteraars een zware kluif hebben. Nadat het album met stille trom ingeleid is door ballade ‘Vicarious Atonement’ barst de complexiteit los. Het tweede nummer ‘Tetragrammaton’ duurt een dik kwartier en verandert minstens negen keer van stijl, tempo en textuur, terwijl bepaalde riffjes en woordjes telkens terugkeren. Het toegankelijke ‘Vermicide’ laat horen dat zanger Cedric zijn stem formidabel hoog kan rekken; met name in het laatste refrein klinkt dit fantastisch. ‘Vermicide’ is een korte plaat opgebouwd uit hapklare brokken, en is wat mij betreft een potentiële single. ‘Meccamputechture’ is de beste plaat van het hele album. Het begin van deze plaat kent macabere lyriek, knap saxofoonwerk en briljant gitaarwerk, wat ertoe leidt dat de luisteraar volledig weg wordt geblazen. Luxueus gemixed ‘looped’ het nummer uiteindelijk terug naar het begin. Vervolgens zakt het album qua afwisseling ietwat in. De eerste single ‘Viscera Eyes’ is toegankelijk als je hem de eerste maal beluistert. Helaas slaagt het nummer er niet in om te blijven boeien, mede doordat het qua vorm ineens radicaal omslaat. Het slimme ‘Day Of The Baphomets’ kent de alom bekende saxofoon- en trompetinvloeden zoals ‘Cassandra Gemini’ dit kende op ‘Frances The Mute’. Leuk, maar niet vernieuwend. Ten slotte sluit het album af met een klaagzang, welke ook niet echt indruk weet te maken. Goed, wat kunnen we concluderen? Tussen het grote geheel zijn brokjes gouden schoonheid terug te vinden. Vooral gedurende het eerste gedeelte van het album. Het lijkt er echter op alsof het een soort formule is geworden om een nummer meerdere malen radicaal van vorm te doen veranderen. De muziek verliest hierdoor haar natuurlijk karakter en komt sterker over als kakofonie. Not my kinda thing. Daarnaast zijn de rustpunten op ‘Amputechture’ nauwelijks terug te vinden, wat ik persoonlijk een teleurstelling vind. Tel hierbij echter de kolossale riffs, de nerveuze arpeggios, de melodieuze ‘spanglish’-lyriek bij op, en je komt toch uit op een ge(s)laagde productie van The Mars Volta. Een avontuurlijk en bizar album, wat erg wennen is. Het moge duidelijk zijn, mijn voorkeur blijft uitgaan naar ‘Frances The Mute’. Extra's » The Mars Volta website